A Beautiful Mind (2001)

Stórfengleg og vel leikin kvikmynd um ævi stærðfræðisnillingsins John Forbes Nash. Tilnefnd til 8 Óskarsverðlauna 2001 en hlaut fern; sem besta kvikmynd ársins, fyrir leikstjórn Ron Howard, leikkonu í aukahlutverki (Jennifer Connelly) og handrit byggt á áður útgefnu efni. Einnig tilnefnd fyrir leikara í aðalhlutverki (Russell Crowe), kvikmyndatónlist, förðun og kvikmyndaklippingu. Hér er rakin saga nóbelsverðlaunahafans og stærðfræðisnillingsins Nash (Crowe) sem hlaut nóbelsverðlaunin í hagfræði árið 1994, eftir einstakan feril. Sagan hefst árið 1947 þar sem hann er við nám í Princeton. Strax er ljóst að hann er ekki eins og venjulegt fólk á að sér að vera, er bæði sérvitur og einkar ómannblendinn. Í náminu kynnist hann Charles Herman (Paul Bettany) og er vinátta að því er virðist einstök og ósvikin. Eftir námið fær Nash prófessorsstöðu við virtan háskóla og svo virðist sem hann muni feta hinn beina og greiða veg, þegar hann kynnist nemanda sínum Aliciu (Connelly) og verður hrifin af henni. Það breytist þó allt þegar í ljós kemur að stærðfræðisnillingurinn er geðklofi. Mögnuð úrvalsmynd á allan hátt. Ron Howard hlaut verðskuldaðan óskar fyrir leikstjórn sína, einnig er tónlist James Horner stórfengleg, handrit Akiva Goldsman er vandað og kvikmyndatakan stórgóð. Leikur aðalleikaranna er þó aðall myndarinnar. Óskarsverðlaunaleikarinn Russell Crowe (Gladiator) fer hreinlega á kostum í hlutverki stærðfræðisnillingsins og túlkar persónu hans og andlega erfiðleika óaðfinnanlega og vinnur sannkallaðan leiksigur í mögnuðu hlutverki, hann hlaut Golden Globe-verðlaunin fyrir leik sinn í þessari mögnuðu mynd, og hefði átt að hljóta Óskarinn einnig fyrir túlkun sína, en tapaði þeim slag fyrir Denzel Washington. Þetta er besta leikframmistaða hans að mínu mati. Jennifer Connelly er stórfengleg í hlutverki Aliciu Nash og vinnur leiksigur með sannfærandi leik sínum og átti Óskarinn svo sannarlega skilið. Einnig eru Ed Harris, Paul Bettany, Adam Goldberg og Christopher Plummer góðir í sínum hlutverkum. Þetta er kvikmynd sem enginn sannur kvikmyndaunnandi má láta fram hjá sér fara. Eðalmynd eins og þær gerast bestar.

Hreinlega falleg mynd um baráttu stærðfræði snillingsins John Nash gegn geðklofa gegnum ævi sína.



Óskarsverðlaunin:



Russel Crowe er snilldarleikari og aftur er hann tilnefndur fyrir óskar og átti það skilið. Jennifer Connely er nýtt breakthrough í Hollywood og vann í þetta skipti óskar. (Kanski man enginn eftir að hún lék stórt hlutverk í myndinni Rocketeer 1993). Ron Howard kemur með sitt besta á hvíta tjaldið en handritshöfundurinn Akiva Goldsman var ég ekki sáttur með. Eins og aðrir skrifa þá er hann þekktur fyrir klúður. Og átti hann alls ekki skilið óskar fyrir besta handrit byggt á öðru efni. Það er frekar greinilegt að Ron Howard leykstýrir myndinni með miklum áhuga og hæfni. (En samt átti hann ekki skilið óskar fyrir bestu leikstjórn, Peter Jackson átti það skilið þar sem hann leykstýrir LOTR ekki bara af hæfni heldur ástríðu). Svo er það besta myndin sem A Beautiful Mind vann. Örugglega út af hve nefndinni finnst að svona mannsmyndir ættu að vinna en kanski átti hún það skilið.



Plottið:(SMÁ SPOILER)



John Nash er óvenjulegur maður sem hefur einstaka heifileika í stærðfræði og rök, hann er nú nemandi í Princeton árið 1947. Hann hittir unga konu sem brátt verður eiginkona hans Alicia Nash. En á þeim tíma er John að vinna fyrir leynistofnun að finna út leyniorð í sendiboðum Rússa. Seinna af engri ástæðu koma læknar og taka hann inn á stofnun og greina hann með geðklofa. John sér hluti sem eru óraunverulegir en eru raunverulegir í huga hans. Tíminn líður og enn er John að kljást við ofskynjun. Svo endar myndin árið 1994 þegar John vinnur nóbelsverðlaunin þar sem hann segir frá lífsverki sínu framan við þúsundi manna.



A Beautiful Mind er einstakt fyrirbæri en samt var þar galli sem ekki er hægt að missa af. Sagan er ekki sögð rétt, karakterinn af John Nash er vitlaus. Ef ég vill sjá mynd um sanna sögu þá vill ég ekki sjá karakterbreytingu heldur vill ég sjá hvernig fólkið var í alvörunni. En samt er A Beautiful Mind stórkostlegt verk sem ekki á að missa af.

A beautiful mind fjallar um stærðfræðinginn John Nash (Rusell Crow)sem þarf að glíma við geðklofa, æfi hans er rekin frá nítján ára aldri, þegar hann byrjar í Princeton háskólanum, allt þar til hann fær Nóbelsverðlaunin í hagfræði árið 1994. Söguþráðurinn er skemtilegur og hann heldur manni vel við efnið.

Myndin er dramatísk, spennandi og vel gerð, Rusell Crow sýnir snilldarleik í þessarri mynd og Jennifer Connelly í hlutverki eiginkonunnar, Aliciu, stendur sig einnig með príði, aðrir leikarar eru einnig frábærir og greinilegt að leikstjórinn, Ron Howard, hefur gert gríðarlegar kröfur til allra sem að myndinni koma.

Myndin er kanski helst til löng en þó ekki þannig að maður fái leiða, það er kanski betra að sjá hana bara heima í stofu.

Jæja, hérna er hún komin, óskarsverðlaunamyndin í ár.Ég er orðlaus, og þá sérstaklega á leik Russel Crowe. Þvílíkur snilldarleikur hjá manninum. Í þessari mynd leikur hann stærðfræðinginn John Nash sem fékk Nóbelsverðlaun í Hagfræði 1994, rúmum 4 áratugum eftir að hann setti fram hagfræðikenningu sína. Hann þurfti að glíma við geðklofa og Ron Howard fer snilldarlega með þann kafla í myndinni. Aðrir leikarar eins og Ed Harris standa sig frábærlega.Gæðamynd sem vert er að skoða.

Um síðustu helgi var frumsýnd hér á landi kvikmyndin A Beautiful Mind í leikstjórn Ron Howards (Apollo 13, Ransom, Far and Away). Með aðalhlutverkið fer ástralski óskarsverðlaunahafinn Russell Crowe en í öðrum hlutverkum ber helst að nefna þau Ed Harris sem leikur útsendarann William Parcher og nýstirnið Jennifer Connelly sem fer með hlutverk eiginkonunnar Aliciu. Þessi mynd hefur verið tilnefnd til átta óskarsverðlauna og þar á meðal sem besta myndin.

Myndin byggir á sannsögulegum atburðum en hún segir frá ævi stærðfræðisnillingsins John Nash sem hlaut nóbelsverðlaunin í hagfræði árið 1994. Sögusviðið er Bandaríkin á þeim tíma sem ofsóknarbrjálæði er almennt ríkjandi meðal almennings og stjórnvalda þar sem hræðslan við kommúnismann og kjarnorkurstyrjöld fer stöðugt vaxandi. Á þessum tíma hafa einnig vísindamenn sannað með afgerandi hætti hernaðarlegt mikilvægi sitt í seinni heimstyrjöldinni.

Sagan hefst árið 1947, tveimur árum eftir lok seinni heimsstyrjaldarinnar og kalda stríðið í uppsiglingu. Hinn félagslega hefti Nash (Crowe) er að hefja nám við Princeton-háskóla þar sem hann uppgötvar hina frægu hagfræðikenningu sína. Vegna þeirrar miklu viðurkenningar sem honum hefur hlotnast lætur varnarmálaráðuneytið senda eftir Nash til að ráða dulmál í sovéskum skilaboðum sem hafa komist í þeirra hendur. Í kjölfarið er Nash lenntur í vef samsæris sem leiðir til þess að hann fyllist ofsóknarbrjálæði og er að lokum settur á geðspítala þar sem hann er greindur geðklofi. Í baráttu sinni við sjúkdóminn nýtur hann dyggan stuðnings frá konu sinni Aliciu (Connelly).

Í myndinni er fléttað saman spennandi samsærissögu og ástarsögu. Áherslan er þó mestmegnis á þeirri síðarnefndu og þeim hjónabandserfiðleikum sem fylgja geðsjúkdómi Nash. En í lokin kemur í ljós að ástin er áhrifaríkasta meðalið sem skýtur öllum sljóvgandi lyfjameðferðum ref fyrir rass og ef um er ræða einhvern boðskap í myndinni þá er hann helst fólgin í því.

Myndin byrjar ágætlega þar sem aukapersónurnar eru kynntar til leiks en þær setja margar hverjar skemmtilegan blæ á söguna en þar ber sérstaklega að nefna herbergisfélaga hans í Princeton sem leikinn er af Paul Bettany en persóna hans lífgar mjög upp á myndina. Spennan er byggð upp á áhrifaríkan hátt þar sem áhorfandinn fylgir Nash í ofsóknarbrjálæði hans og verður álíka ruglaður og Nash um hvað sé raunverulegt og hvað sé ímyndun. Russell Crowe er í kunnuglegu hlutverki en hann lék mjög svipaða persónu í svipuðum aðstæðum í myndinni Insider og fékk fyrir frammistöðu sína þar líkt og nú tilnefningu til Óskarsverðlauna. Svona hlutverk virðist því Crowe ráða mjög vel við enda á hann að mínu mati þessa tilnefningu fyllilega skilið. Yfirleitt er leikurinn til fyrirmyndar í myndinni. Ýmis tæknileg atriði fannst mér mjög skemmtilega gerð og þá helst hvernig hinn snilldarlegi hugsunarháttur Nash var útfærður á tjaldið með sniðugum brellum eins og atriðinu þegar hann uppgvötar hagfræðikenninuna.

En eins og algengt er með myndir af þessu tagi sem virðast sniðnar fyrir óskarsverðlaun fer myndin versnandi þegar líður á seinni helminginn. Undir lokin var ég orðinn fremur óþolinmóður eftir fyrirsjáanlegum endarlokum sem fylgja vandlega eftir hádramatískri óskarsverðlaunaformúlu. En á heildina litið er þetta sæmileg mynd með góðri fléttu og fjallar hún um áhugavert efni. Hún fær frá mér tvær og hálfa stjörnu.

Snilldar drama, í stuttu máli. Crowe er magnaður og á ekki annað en Óskar skilið. Jennifer Conelly kom líka manni á óvart. Myndin er mjög löng en samt ekki langdregin, tónlistin er snilld. A Beutiful mind VERÐUR að vinna Óskarinn á næstkomandi hátíð, Lord of the Rings má eiga sig...

Þó að A Beautiful Mind hafi verið tilnefnd til 8 óskarsverðlauna, fengið fjöldann allan af Golden Globe verðlaunum og einróma lof gagnrýnenda, þá get ekki annað sagt en að ég hafi orðið fyrir miklum vonbrigðum. Ég hélt fyrirfram að þetta yrði ein af betri myndum ársins, en því miður fékk ég lítið annað en ósköp venjulega Hollywood klisju. Russell Crowe og Jennifer Connelly leika reyndar frábærlega í myndinni, en því miður ná þau ekki að skapa samúð með persónunum, einfaldlega vegna þess að efnið sem þau hafa að vinna úr er ekki nógu sterkt. Akiva Goldsman er ekki einn af betri handritshöfundum Hollywood og sú taktík hjá honum að láta okkur komast að því þegar myndin er hálfnuð, að meira og minna allt sem gerst hefur var ímyndunin ein, kemur út eins og hálfgerð sölubrella. Öllum á að finnast það vera ofsalega sniðugt eins og í Sixth Sense, en í raun þýðir það aðeins að við erum búin að fylgjast með einhverju sem skiptir engu máli. Þessum tíma hefði verið betur varið í að leyfa okkur að sjá eitthvað af æsku Nash, eða uppeldi sonar hans en þetta eru hlutir sem alveg er sleppt í myndinni. Myndin er öll hálf stefnulaus og skortir dramatískan þunga, hún fer frá einum stað yfir á annan, frá einum áratug til næsta, og maður nær lítið að tengjast efninu. Þetta er afskaplega miður, því ævi þessa manns er afar áhugaverð og á betri kvikmynd skilið. Einnig verður að segjast að það er hálfgerð móðgun við þá sem þjást af geðklofa að gefa það í skyn, eins og gert er í myndinni, að það sé nóg að leiða skynvillurnar hjá sér og þá hálfpartinn læknist maður (eða geti a.m.k. lifað nokkuð eðlilegu lífi). Það vita allir sem eitthvað hafa nálægt geðklofa komið, að málið er alls ekki svona einfalt. En þannig er hugsunarhátturinn í Hollywood í dag, þeir bjóða upp á einfaldar lausnir fyrir það sem þeir álíta að séu einfaldir áhorfendur. Því miður virðist það vera satt, eins og fjöldi verðlauna og tilnefninga fyrir þessa mynd gefur til kynna. Það sem lætur mann mæla með þessari mynd eru tveir leikarar að sýna og sanna ótvíræða hæfileika sína, ekkert annað.

Myndin „A beautiful mind“ í leikstjórn Ron Howards var frumsýnd hér á Íslandi 1.mars. Þá þegar var myndin orðin þekkt og viðurkennd af Hollywood akademíunni, hafði hlotið 4 Golden globe verðlaun og er líklegt að myndin og allir aðstandendur hennar fái fleiri verðlaun á Óskarsverðlaunahátíðinni sem bráðum fer fram. Sérstaklega er búist við því að aðalleikari myndarinnar, Russel Crowe, verði manna hlutskarpastur fyrir bestan leik í kvikmynd. Aðrir leikarar myndarinnar eru Jennifer Connelly, Ed Harris og Christofer Plummer.


Myndin, sem er sannsöguleg, segir frá stærðfræðisnillingnum John Nash. Myndin byrjar þegar hann er að hefja nám sitt í Princeton háskólanum. Nash er einkar mikill sérvitringur og á í erfiðleikum með að eiga eðlileg samskipti við fólk. Hann verður strax gagntekin af þeirri löngun að finna upp og gefa út einhverskonar stærðfræðiformúlu sem er frumleg og ný og á í mikilli baráttu við fræðin, sjálfan sig og félaga. Eftir örvæntingarfulla leit Nash að hans eigin frumlegu hugmynd dettur hans loksins niður á að afsanna 150 ára hagfræðireglu. Vegna þessa fær hann loksins viðurkenninguna sem hann þráði, væna stöðu við vísindastofnun og félagar hans trúa á gáfur hans og getu.


Svo er farið nokkur ár fram í tímann. Kalda stríðið er í gangi. Nash gegnir stöðu við tækniskóla og hefur verið fengin til að ráða í dulmálslykla frá Rússum í Varnarmálaráðuneyti Bandaríkjanna. Þrátt fyrir að vera dulur einfari og oftast allt að því fjandsamlegur við fólk nær Nash að kynnast stúlku í skólanum og takast með þeim miklar ástir. Hann fær einnig leynilegt verkefni í varnarmálaráðuneytinu þar sem hann aðstoðar við að koma upp um rússnesk njósnasamtök sem áætla að koma kjarnorkusprengju fyrir í Bandaríkjunum.


Um það leyti sem að hamingjan virðist ekki geta orðið meiri hjá Nash vex þessu leynilega verkefni hans fiskur um hrygg og Nash kemst að því að hann er að vinna gegn harðsvíruðum glæpamönnum, sem vilja fátt annað en að koma honum fyrir kattarnef vegna hæfileika hans í ráðningu á dulmálskóðum. Við fylgjumst svo með baráttu Nash gegn þessari vá sem stofnar fjölskyldu hans í hættu, en einnig gegn sjálfum sér, því að hann kemst að því að fáum er treystandi, og þar er hann meðtalinn.


Myndin er dramatísk, fyndin og ljúf. Hún er frekar hæg, en heldur athygli manns og kemur á óvart. Flétta myndarinnar minnir um margt á Sixth Sense sem var sýnd hér á landi síðasta ár, en þar er áhorfandinn leiddur áfram inn í myndina og veit svo ekki hvað það er sem að hann á að trúa eða halda um persónur og atburðarrás. Eins er það í „A beautiful mind“. Þegar líður á myndina vakna með manni ýmsar grunsemdir um hvað það er í myndinni sem er raunverulegt og hvað ekki. (Þó að bíómyndir séu tæknilega séð aldrei raunverulegar). Áhorfandinn sér hlutina út frá sjónarhorni Nash og upplifir allt sem að hann sjálfur gerir, og á því erfitt með að draga hlutina, og Nash, í efa. Þannig er áhorfandinn settur í sömu aðstöðu og Nash finnur sig síðar í og tengir því betur við baráttu hans við umheimin og sjálfan sig.


Öll umgjörð í kringum myndina er góð. Myndin sjálf gerist á nokkura tuga ára tímabili og er skemmtilegt að sjá hve vel tekst til að túlka tíðaranda og einkenni hvers skeiðs. Myndatakan er klassísk og hógvær, engar hráar klippingar eða hraðar ferðir með myndavélina.


Russel Crowe stendur sig með miklum ágætum í myndinni. Hann gefur persónu sinni sérstök karaktereinkenni og túlkar og leikur hana á einkar trúverðuglegan hátt. Í raun stendur hann sig svo vel að hann nær ekki einungis að heilla áhorfendur með stórkostlegum leik og sjarma heldur tekst honum líka að láta stærðfræði virka áhugaverða og spennandi.


Helstu vandamál við myndina eru klisjukenndar og steríótýpískar persónur og aðstæður og ferlegar væmnar og ótrúverðugar ástarsenur. En myndin er engu að síður skemmtileg og áhrifarík innsýn í huga manns og líf hans með snilligáfu og geðsjúkdóm. Þegar búið er að skafa af helsta Hollywoodsmurningin stendur „A beautiful mind“ uppi sem falleg og skemmtileg mynd sem erfitt er að vera ósnertur af.

Mjög vel gerð mynd um Nóbelsverðlaunahafann John Forber Nash sem er leikinn frábærlega af Russel Crowe sem hefur verið margverðlaunaður fyrir hlutverkið. Myndin er líka tilnefnd til 8 Óskarsverðlauna í ár. Mér finnst bara verst hvað sagan sem sögð í myndinni er ýkt svo ég get ekki verið sammála um að hún sé byggð á sannri sögu þó svo að bakgrunnurinn sé sannur. í byrjun myndar er John nemandi í Princeton háskóla en hann skilar inn frábærri lokaritgerð og verður seinna kennari við skólann. John fær líka vinnu hjá varnarmálaráðuneytinu en aðalmaður þeirra í myndinni er William Parcher (Ed Harris). Seinna giftist hann svo nemanda sínum Aliciu (Jennifer Connely) og þegar John greindist með geðklofa var það hún sem studdi allra mest við bakið á honum. Myndinni leikstýrir Ron Howard sem gerði síðast myndina The Grinch sem fékk mjög misjafna dóma þó svo að mér haif fundist hún vera frábær. A Beautiful Mind er kemst að mínu mati nokkuð nálægt því að vera besta mynd ársins en það eru þó nokkrar sem mér fannst betri t.d: LOTR: FOTR, Memento, Amélie og Mulholland Drive. Það myndi þó alls ekki koma mér á óvart að bæði Russel Crowe og Jennifer Connely hlytu Óskar fyrir hlutverk sitt í þessari frábæru kvikmynd.

Stórkostlegur leikur hjá Russel Crowe og Jennifer Connelly. Russel er mjög sannfærandi sem óframfærinn sérvitur stærðfræðisnillingur, sem haldinn er geðveilu sem smám saman ágerist. Síðan er athyglisvert að sjá hvernig hann í seinni hluta myndarinnar reynir að lifa með geðveilunni, þrátt fyrir hana, þegar hann var kominn yfir þá krísu að hafa áttað sig á að hann væri geðveikur. Jennifer er mjög sannfærandi sem falleg ung kona sem verður ástfangin af séníinu, þrátt fyrir klaufaskap þess í almennum mannlegum samskiptum, gyftist honum síðan. Túlkun hennar á því hvernig eiginkona sem elskar manninn sinn tekst á við það áfall að komast að því að hann sé geðveikur er ekki síður mögnuð. Þeirra samband er dæmi um einstaklega fallegt samband og gagnkvæma ást, en einnig þá fórn sem elskandi eiginkona getur verið til í að færa fyrir þann sem hún elskar. Aðalleikararnir eiga báðir óskar skilið.

Fyrir unnendur vandaðra og vel leikinna mynda. Ekki spennumynd, nema á stuttum köflum þegar geðveikin er í hámarki.

Tengist snilligáfa geðveiki? Þetta er spurning sem hefur oft áður borið á góma og alltaf jafn áhugaverð að velta fyrir sér. Enn á ný er það gert, þó á nýstárlegri hátt en áður, í kvikmyndinni A Beautiful Mind sem var frumsýnd hér á landi 1.mars.

Myndin fjallar um stærðfræðisnillinginn John F. Nash (Russel Crow) sem þjáist af geðklofa en nær með rökhugsun og ótrúlegum viljastyrk að lifa með sjúkdóminum og öllum þeim ofskynjunum sem honum fylgja. Myndin hefst þegar Nash er rúmlega tvítugur við doktorsnám í stærðfræði við Princeton háskólann. Námið gengur allt út á það að koma með frumlegustu kenninguna og þ.a.l. að skara framúr og öðlast sjálfsmat sem Nash tekst á endanum. Hann er einfari og óheflaður í mannlegum samskiptum sem gerir það að verkum að hann á fáa vini fyrir utan herbergisfélaga hans Charles (Paul Bettany) sem reynist honum traustur vinur. Kenning Nash, sem veitti honum Nóbelsverðlaun 50 árum síðar, breytti hagfræðihugmyndum hins vestræna heims og fær hann umsvifalaust stöðu hjá MIT-tækniháskólanum og að ráða rússneskt dulmál fyrir Varnarmálaráðuneytið. Um þetta leyti kynnist hann verðandi konu sinni Aliciu (Jennifer Connelly) og allt gengur eins og í sögu. Á sama tíma verða leyniverkefnin, undir stjórn Parcher (Ed Harris), sífellt hættulegri og Nash ræður ekki við álagið sem endar með því að hann er lokaður inn á geðdeild og greindur með geðklofa.

Þegar hér er komið við sögu er allt eftir uppskrift þeirra í Hollywood og ekki heldur maður að miklu verði bætt við nema nokkrum vasaklútum og hjartnæmum endi í stíl. En ekki verður það raunin því að nú fáum við að fylgjast með Nash þar sem hann áttar sig á því að allt sem hann hélt, og áhorfendur líka, að væri raunveruleiki virðist nú aðeins vera lygi. Baráttan sem Nash herjar er átakaleg, sársaukafull og raunveruleg.

Þrátt fyrir mikil átök er myndin að mestu laus við væmni sem er aðdáunarvert miðað við efniviðinn, hún gefur okkur raunverulega sýn á þennan sjúkdóm sem svo margir þurfa að kljást við og færir okkur nær því að losa okkur við fordóma gegn geðsjúkdómum. Heiðurinn að þessu eiga handritshöfundurinn Akiva Goldsman og leikstjórinn Ron Howard. Leikur Russel Crow er sérlega góður, hann túlkar Nash af mikilli næmni og hefur einstaklega sterka nærveru sem gerir hann trúverðugan í hlutverki sínu, sömu sögu má segja um Jennifer Connelly sem leikur Aliciu, hún er hreint ótrúleg þessi leikona eins og sást í kvikmyndinni Requiem for a Dream. Tónlist James Horner er undurfögur eins er myndataka og klipping áhrifamikil og falleg. Aðrir leikarar standa sig með prýði og má þar sérstaklega nefna Ed Harris og Paul Bettany.

Falleg mynd sem gefur okkur þarfa sýn inní huga geðsjúklings þó svo að margir gætu farið að taka upp á því að lækna sig sjálfir sem ég held að sé ekki á allra færi, maður þarf sennilega að vera geðveikur til að vera snillingur eða öfugt. Fín hugmynd enda er geðveiki í tísku.

Um þessar mundir er verið að sýna kvikmyndina „A Beautiful Mind“ í bíóhúsum borgarinnar, með kappanum Russell Crowe í aðalhlutverki. Leikstjórinn Ron Howard er ekki að stíga sín fyrstu skref í þessum bransa því að hann hefur áður leikstýrt myndum á borð við „Parenthood“ og „Ransom“. Í þetta skipti tekur hann fyrir aðeins viðkvæmara efni, geðsjúkdóma. Það á vel við að frumsýna myndina núna þar sem geðdagurinn hér á Íslandi er einmitt í dag, þann 2. mars. Myndin er byggð á sannsögulegum atburðum og fjallar um stærðfræðisnillinginn og nóbelsverðlaunahafann John Nash.

Í upphafi leikur allt í lyndi hjá unga stærðfræðingnum. Hann á fallega konu og barn og hefur hlotið virðingu samstarfsfélaga sinna. Nash fær vinnu við að leysa úr leynilegum dulkóðum fyrir herinn. Nash er haldinn hinum ættgenga og erfiða geðsjúkdómi geðklofa. Þegar hann er á þrítugsaldrinum hefur geðklofasýki hans þróast vegna álags í vinnunni og er orðið nær óbærilegt fyrir aðstandendur hans að búa við þetta ástand. Nash er lagður inn á geðsjúkrahús og stefnubreyting á sér stað. Baráttan við veikindin eru löng og erfið. Myndin fer hægt í gang og það er ekki fyrr en eftir hlé sem að hún kemst á skrið og er þá áhorfandanum komið skemmtilega á óvart.

John Nash er haldin geðklofasýki. Það er oft erfitt fyrir okkur hin sem erum „heilbrigð“ að skilja hvernig svona sjúkdómar virka. Í myndinni „A Beautiful Mind“ eru ranghugmyndir Nash gerðar sýnilegar á skjánum á snilldarlegan hátt. Við fáum að kynnast sjúkdómnum á annan hátt, frá sjónarhorni sjúklingsins sem gerir það að verkum að við skynjum varla að Nash sé geðveikur. Áhorfendur fá miklu betri skilning á sjúkdómnum og fá að vita hvað það er sem gerist innan í hausnum á hinum sjúka. Nash lærir að lifa með sjúkdómnum án lyfjagjafar og lifir svo að segja eðlilegu lífi eftir það. Það er ágætis tilbreyting að horfa á mynd um geðveikan mann sem er ekki morðóður geðsjúklingur heldur venjulegur maður sem lifir með sjúkdómnum sínum þótt erfitt sé.

Ekki má gleyma að nefna afbragssgóðan leik Russells, enda tilnefndur til Óskarsverðlauna fyrir leik sinn. Hann nær vel að túlka hinn einmana, ruglaða og varnarlausa Nash í veikindum sínum. Einnig er Alicia eiginkona Nash vel leikin af hinni ungu þokkadís Jennifer Connelly. Samband þeirra er falleg ástarsaga og þau passa einstaklega vel saman.

Þó svo að viðfangsefnið sé gott hefur myndin sína galla. Myndin spannar allt æviskeið Nash sem gerir það að verkum að það er farið hratt yfir sögu og stiklað á stóru ef svo mætti segja. Betra hefði verið að fjalla um styttra tímabil í ævi Nash til að ná dýpri persónusköpun. Myndin hoppar yfir stóra hluta undir lokin og við sjáum Russell Crowe eldast í hverju skoti með nýtt gervi framan í sér. Myndin er eins og fram kom áður byggð á ævi John Nash sem gerir það að verkum að við fáum mun meiri aðdáun á manninum en ef hann væri tilbúningur. Þess vegna hafði mátt sleppa að krydda handritið með Hollywood væmni undir lokin, maður verður klökkur alveg af sjálfu sér vegna aðdáunar á viljastyrk Nash.

Myndin hefur góða leikara, tónlist og leikstjórn en hún er sérstaklega góð fyrir þær sakir að hún fjallar um verðugt viðfangsefni sem er hér eru gerð ágætis skil.