Queen of the Damned (2002)

The Queen of the Damned er eiginlega framhald myndarinnar Interview with the vampire svo að ég held að það myndi ekki saka að vera búin að sjá hana þó að það skipti nú ekki miklu máli. Annars er þessi mynd afar spennandi og inniheldur hún góða rokk tónlist. Söguþráðurinn er ágætur, hún Jesse Reeves (Marguerite Moreau) verður forvitin um vampírur og eftir að hún fréttir að þær halda sig í borginni. Hún kemur höndum yfir dagbók einnar vampírunnar Lestat (Stuart Townsend) og verður því æ meir forvitnari. Akasha drottning (Aaliyah) vill að Lestat verði kóngur sinn og þegar Jesse kemst að því gerir hún allt til að koma í veg fyrir það, því það er ekki af hinu góða.

Það er því miður ósköp fátt til þess að mæla með í þessari útþynntu nauðgun á annars fínum bókum Anne Rice. Það er í raun varla hægt að segja að þessi mynd sé á nokkurn hátt byggð á bókunum hennar, enda er nánast öllum persónum og atburðum breytt svo mikið að óþekkjanlegir verða. Þess utan þá virkar þessi kvikmynd alls ekki. Stuart Townsend er fínn leikari, og mun betri en hann nær að sýna í þessari mynd. Þess vegna er synd að sjá hvað hann virkar hallærislegur, en hann er svo sem ekki einn um það. Allir leikarar í myndinni, og sérstaklega Aalyah heitin, eru gjörsamlega úti á þekju. Það sem er nefnilega svo hættulegt við það að kvikmynda svona Gothic skáldsögur, er að það er alltaf hætta á því að þær verði svona einum of eitthvað. Það er einmitt það sem gerist í þessari mynd, en náðist svo vel að forðast í Interview With The Vampire. Maður flissar frekar en eitthvað annað, þegar leikararnir standa þarna með lélegar vampírutennur, í leikrænum búningum, að reyna að fara með mishallærislegar línur. Myndin nær engan vegin þeim epíska fíling sem Interview náði. Önnur stór mistök eru notkunin á þungarokkinu í myndinni. Tónlistin dregur myndina niður úr því að vera Gothic yfir í að vera Goth, sem er alls ekki sami hluturinn og passar engann veginn við í þessu tilviki. Hvað varð um hina mikilfenglegu tónlist sem var í Interview og afhverju er þungarokkshljómsveitin Korn komin í staðinn? Myndin þjáist einnig fyrir það að vera gerð fyrir of lítinn pening, enda sést það greinilega á allri tæknivinnu sem er langt fyrir neðan meðallag. Það eina sem stendur í raun upp úr, er hvað mörg settin í myndinni eru smekklega valin og falleg. Því miður er afgangurinn af myndinni verulega lélegt fóður og er fólk hérmeð varað við því að eyða 800 krónum í þessa mynd.

Queen of the Damned lítur meira út fyrir að vera tónlistarmyndband heldur en bíómynd. Alla myndina er spiluð rokktónlist en hvergi er söguþráður eða efnisinnihald til staðar sem stenst lágmarkskröfur. Þetta er óbeint framhald hinnar þrumugóðu Interview with a Vampire, en sem hálfgerð framhaldsmynd er hún hryllilega misheppnuð. Sem basic vampírumynd get ég alveg sagst hafa séð þær verri. Hún er samt það illa unnin og leikstýrð að maður á nánast erfitt með að trúa því að hér hafa stórgóðar sviðsmyndir og brellur verið sóaðar á svona svívirðilegan hátt, og hvað þá undir nafni Anne Rice.Stuart Townsend (sem var alveg frábær í gamanmyndinni Shooting Fish - mæli með henni) stendur þó uppúr og er hér búinn að taka við af hlutverki Tom Cruise sem Lestat, en hann kom mér allavega skemmtilega á óvart í því hlutverki (þó að mér hafi persónulega fundist Cruise mun öflugri). Aaliyah er líka nokkuð góð í titilhlutverkinu, en hlutverk hennar er samt mun minna en hún átti skilið.Það má nú segja að Queen of the Damned hafi næstum allt sem þarf til að ná hæðum forverans, en handritið er ekki sérlega vel unnið og atburðarásin er voðalega óáhugaverð. En hún sleppur þó með miðlungseinkunn, en hún er einungis fyrir tónlistina, búninganna (það vill svo skemmtilega til að hér er verið um að ræða sama búningahönnuð og sá um búninganna í Moulin Rouge!), brellurnar og ágætis sviðsmynd. En aftur á móti er myndin sjálf rosalega léleg, og ég sé ekki hvernig hægt væri að mæla með henni.5/10

Ég var mikill aðdáandi fyrri myndarinnar um Lestat þ.e. Inerview with the vampire og finnst hún vera með betri vampírumyndum sem ég hef séð, þessi mynd, Queen of the damned er mjög lík henni og allt að því að vera jafn góð og hún, þetta eru engar hasar myndir út í gegn en sagan er mjög flott og einhvern veginn er hún alveg að virka, þar sem að hún er ekkert flækt óþarflega fyrir manni.

Ég saknaði hálfpartinn að sjá Tom Cruise í hlutverki Lestats en fannst engu að síður Stuart Townsend standa sig jafnvel betur en Tom Cruise, það er bara svo skrítið að sjá einhvern í hlutverki þegar að maður veit að annar hefur leikið það.

Aaliyah stendur sig alveg ágætlega í sínu hlutverki þó svo að hreyfingarnar hjá henni séu svolítið undarlega ýktar eitthvað en sjálfsagt er það bara eftir bókinni.

Ég hef ekki lesið bækurnar eftir Anne Rice en eftir þessa mynd er aldrei að vita nema að maður fari og gluggi aðeins í þær, þar sem að hún kann greinilega að skrifa góðar og nokkuð trúverðugar sögur um ótrúlega hluti.

Myndin er með alveg afbragðsgóðum tæknibrellum enda ekkert óþarflega mikið um þær, það er ekki stílað inn á tæknibrellur, heldur skiptir sagan meira máli.

Tónlistin í myndinni er náttúrulega alveg hreint geðveik og pottþétt að ég á eftir að fjárfesta í geisladisknum.

Ég mæli eindregið með þessari mynd sem hafa gaman af vampírumyndum sem eru byggðar upp á góðri sögu en ekki endalausum hasar.

Kvikmyndin Queen of the Damned fjallar um vampírunna Lestat (Stuart Townsend) og skapara hans Marius (Vincent Perez). Akasha (Aaliyah), móðir allra vampýra vill að Lestat verði nýji kóngurinn sinn, The King of the Damned. Lestat er söngvari í rokkhljómsveit og getur varla neitað hinni illu Akashu en hún hefur gert marga illa hluti og drepið fjöldan allan af fólki með hinum ótrúlega mætti sem hún hefur.

Ég tel mig ekki þurfa að fara nánar út í söguþráðinn á myndinni en eins og flestir vita er hún framhald af Interview with a Vampire: The Vampire Chronicles með Tom Cruise og Brad Pitt og er byggð á skáldsögum Anne Rice. Mér fannst Stuart Townsend alls ekki svo slæmur í hlutverki Lestat en aðrir leikarar voru flestir hörmulegir. Michael Rymer hefur ekki gert margar frægar myndir í gegnum tíðina en hans frægasta er sennilega In too Deep. Rokktónlistin í myndinni samin af Jonathan, söngvara KoRn var mjög góð og það var hann sjálfur sem söng í stað Stuart. í heildina er Queen of the Damned mjög óraunveruleg og léleg mynd sem ég gat ósköp lítið skemmt mér yfir og vampýrurnar voru asnalaegar. En sem betur fer var Aaliyah í miklu minna hlutverki en ég bjóst við en leikurinn hennar var alveg ömurlegur.

Sem aðdáandi vampírubóka Anne Rice er ég eflaust talsvert hlutdrægur þegar kemur að ævintýrum Lestats og félaga. Ég hafði mjög gaman að Interview with the Vampire (þó hún hafi ekki elst sérlega vel) og ég las fyrstu fimm bækurnar, eða þangað til Anne kellingin var farin að rugla helst til mikið. Ég beið því lengi eftir því að bók nr. 2, The Vampire Lestat, birtist á hvíta tjaldinu. Mér til mikillar undrunar var það þriðja bókin, Queen of the Damned, sem Warner Bros. ákváðu að kvikmynda í staðinn. Það kemur ekki að sök þannig séð, einkum þar sem myndin tekur bækurnar tvær og skellir þeim saman í mjög útþynnta útgáfu. Stuart Townsend tekur við hlutverki Lestats, og hann er satt að segja mun betri en Tom Cruise í fyrstu myndinni. Hann er miklu meiri kynvera og nær betur að túlka Lestat eins og hann er skrifaður. Aaliyah heitin er hér í sínu síðasta hlutverki, og það er synd að hún skuli ekki vera á meðal vor lengur þar sem hún sýnir fjandi góða takta sem Akasha, sem er formóðir allra vampíra. Saman eru þessi tvö mjög flott, en það er nú þannig að auglýsingar geta platað mann. Aaliyah er í raun á skjánum í u.þ.b. 10 mínútur, og í staðinn eru þau Vincent Perez og Marguerite Moreau í stærstu hlutverkunum ásamt Townsend (já, þeir hjá WB eru að notfæra sér dauða leikkonunnar, sem er frekar ósmekklegt). Þeir sem hafa lesa bækurnar vita það fyrirfram og verða ekki hissa, en þeir gætu jafnframt verið ósáttir við það hversu stiklað er á stóru. Þeir sem eru ókunnugir bókunum gætu stundum klórað sér í hausnum þegar litlum tíma er eytt í að kynna karaktera til sögunnar. Myndin verður oft svolítið hallærisleg og það er hætta á að fólk eigi oft eftir að hlæja þegar það er ekki ætlunin. Tæknivinnan er flott, kvikmyndataka og klipping betri en maður býst við af svona B-mynd, og tónlistin (eftir Jonathan Davis úr Korn) er helvíti flott. Queen of the Damned rétt sleppur yfir meðallag, en það er sennilega bara vegna þess að ég elska bækurnar. Aðrir gætu átt erfiðara með að kyngja henni. Eins og gæinn fyrir aftan mig í salnum sagði í lokin: For a vampire movie, it didn't suck.