Dawn of the Dead (2004)

Ég veit ekki hvað fólk sér gott við þessa mynd. Endurgerðir af bíómyndum af gamla tímanum hafa flestar verið ótrúlega leiðinlegar, fyrir utan The Fly. Sjálfur hef ég nú ekki séð gömlu myndina en ég get vel trúað því að hún sé mun betri en þessi. Þráðurinn er einhvern veginn á þá leið að Ana kemst að því þegar hún vaknar að dóttir hennar og maðurinn hennar breytast í blóðþyrsta zombia og hún flýr af hólmi til þess að leyta að eftirlifendum. Og hún finnur nokkra og þau þurfa að vera saman í verslunarmiðstöðinni til þess að lifa af. Þessi leikstjóri hefur örugglega fengið influensu frá myndum eins og 28 Days Later(þá er ég bara að tala um að láta zombiana hlaupa). Hann reynir að hafa fyndinn húmor í myndinni en hann ofnotar hann allt of mikið og á endanum fær maður bara ógeð á þessu öllu saman. Ekki veit ég hvernig fólk getur borið þessa mynd saman við Braindead varðandi húmor en ég get sagt ykkur að húmorinn og ógeðisatriðin í Braindead eru miklu betri heldur en í þessari mynd, þau eru mjög slöpp ógeðisatriðin í þessari mynd. Svo eru svona smáatriði sem eru gjörsamlega að klikka hér, dæmi: Handritið að þessari mynd er alveg hræðilegt, leikararnir mjög lélegir allir saman(sorglegt að sjá Ving Rhames vera með svona lélega frammistöðu í kvikmynd) og spennuna vantar algjörlega í þessa mynd. Bregðuatriðin mjög léleg og svo vantar öll frumlegheitin í myndina, eins og var í myndinni 28 Days Later. Mín niðurstaða: Ef þið viljið sjá virkilega spennandi og góðar zombie/hrollvekjumyndir, þá mæli ég með 28 Days Later, Resident Evil(ótrúlegt en satt þá fannst mér hún miklu betri en þessi), Evil Dead myndirnar, The Night of the Living Dead, Cabin Fever o.s.frv. Það er algjör sóun á 800 kr. að fara á þessa hörmung. Frekar hefði ég farið út á leigu og leigt 2 gamlar og góðar zombiemyndir.

Eftir vinsældir 28 Days Later (2002) sem fjallaði um veiru sem gekk á milli fólks með blóði og snéri því í blóðþyrsta brjálæðinga, gaf Universal grænt ljós á að endurgera Dawn of The Dead (1978) eftir George A. Romero.


Zombie myndir náðu miklum vinsældum um 1980 stuttu eftir útgáfu Dawn of The Dead sem oftar en ekki hefur verið talin sú besta í þeim flokki. Zombie myndir ganga út á það að veira dreifir sér með biti, sem veldur því að þeir sem sýkjast deyja og lifna svo við, ráfandi um eftir fleiri fórnarlömbum. Þar sem við erum komin í MTV öldina þá gengur ekki lengur að láta afturgöngurnar ráfa um heldur erum við komin hér með afturgöngur sem stökkva, hlaupa, hjóla, syngja og þar fram eftir götunum. Allt þetta er svosem gott og blessað ef það er það sem til þarf til að halda athygli bíógesta nú til dags, svo ekki sé minnst á svokölluð bregðuatriði með nokkura mínútna millibili.


Í Dawn of The Dead kynnumst við Ana sem er hjúkrunarkona sem lifir að því virðist góðu lífi með kærasta sínum í vinalegu úthverfi. Einn daginn snýst allt við þegar veira breiðist út sem vekur upp dauða og snýr þeim í blóðþyrst skrímsli. Ana sleppur naumlega að heiman og rekst á fleiri sem komust af og koma þau sér fyrir í verslunarmiðstöð en margir ófyrirséðir atburðir gera þeim lífið leitt.


George A. Romero, leikstjóri og handritshöfundur upprunarlegu myndarinnar hafði tilgang með myndinni sinni. Í Dawn of The Dead (1978) sjáum við neytendasamfélagið í hnotskurn, afturgöngurnar ráma enn um verslunarmiðstöðina af því er virðist gömlum vana, þ.e. það sem það gerði í lifanda lífi. Fólkið sem lifir af getur lifað góðu lífi í verslunarmiðstöðinni því þar er allt sem það dreymir um, afþreyingu og mat.

Þessu er því miður sleppt af einhverri ástæðu í endurgerðinni þar sem verslunarmiðstöðin er bara hentugur staður að til að fela sig þangað til hjálp berst. Það olli mér miklum vonbrigðum að þessum mikilvæga hlut hafi verið kastað út um gluggan því þetta var nú einusinni það sem gerði Dawn of The Dead að því sem hún var.


Það væri hræsni að segja að Dawn of The Dead væri ekki vel gerð eins og er með allar Hollywood myndir. Förðunin er frábær og leikstjórnin er eins og búast má við. Það sem hrjáir myndina í alla staði er handritið. Við erum með of mikið af persónum sem eru einungis ætlaðar til að verða afturgöngunum að bráð fyrr eða síðar og veldur þetta því að vegna fjölda persóna er erfitt að kynnast einum né neinum.

Zombie breytingin, þ.e. að hafa þá ólympíuhlaupara sem geta rifið niður hurðir og hvað eina í stað gömlu góðu ráfandi hægu afturgöngunar kemur illa niður á myndinni. Auðvitað fáum við mikið af bregðuatriðum og spennandi árásum en vegna þess hve hættulegar þessar afturgöngur eru fáum við að sjá voðalega lítið af þeim miðað við venjulega zombie mynd.


Klippingin er agaleg, eins og vill oft vera með nýlegar hryllingsmyndir, þá er myndavélin á fullu og klippt úr einu yfir í annað, án þess að maður fái tíma til að anda. Þetta veldur því að maður má ekki blikka augunum af hræðslu um það að missa af einhverju og jafnvel þrátt fyrir það er erfitt að átta sig á hvað er í gangi.


Zack Snyder er nýkomin úr heimi tónlistarmyndbanda, eins og virðist vera vinsælt með að setja slíka nýgræðinga undir stýrið á svona myndum. Miðað við það sem við sjáum og sjáum ekki, ætti maðurinn að halda sig við tónlistarmyndböndin þar sem ég hefði betur skemmt mér hefði þetta verið klippt niður í fimm mínútna tónlistarmyndband.


Myndin verður langdregin á köflum og jafnvel hlægilega bjánaleg. Sumar pælingarnar í sögunni eru gjörsamlega út í hött og mörg einfaldlega misheppnuð, eins og myndin í heild sinni.

Að líkja þessari mynd saman við 28 days later finnst mér ekki alveg vera rétt. Þó bjóst ég fyrirfram við því að þessi mynd yrði eins og einhver sagði hér hollywood útgáfan af 28 days later, en svo reyndist þó alls ekki vera.

Leikstjórinn hefur vissulega verið undir áhrifum mynda eins og 28 days later og Braindead eftir meistara Peter Jackson, mynd sem blandar kímni og svörtum húmor saman við spennu, hrylling og ofbeldi. Uppskeran er a.m.k. frábær mynd sem heldur manni vel við efnið allan tímann og fær mann bæði til að öskra úr hlátri og veina af skelfingu. Ágætt leikaralið (þó lítt þekkt sé), góð leikstjórn og gott handrit gera þessa mynd af hinni bestu skemmtun.

Ég ætla að byrja á því að segja það að ég fór á þessa mynd með mjög neikvæðu hugarfari, því að hrollvekjur hafa ekki beint verið upp á sitt besta síðastliðinn ár og hélt ég alveg að ég væri að fara á eina slíka sem að fylgir alltaf þessari sömu leiðindaformúlu og með hallærislegum leikurum og væri bara pjúra leiðinleg (eins og Jeepers Creepers myndirnar og Cabin Fever) en þessi var það sko sannarlega ekki, hún var mjög spennandi, þokkalega blóðug og alveg fyndin á köflum.... ég ætla ekkert að hafa þetta mikið lengra en ég mæli alveg eindregið með þessari því að hún er alveg vel þess virði. Takk fyrir

Þótt Dawn of the Dead sé skilst mér byggð á eldri sögu/mynd, er þar í raun í megindráttum um að ræða Hollywood-útgáfu af hinni stórgóðu hrollvekju 28 Days Later. Þessi jafnast ekki á við hana, þótt góð sé. Svona myndir eru yfirleitt góðar, en ekki meira en það. Hér höfum við söguþráð sem byggist í stuttu máli á því að uppvakningafaraldur geisar á jörðinni (nánar tiltekið í Bandaríkjunum) og engin leið virðist að stöðva þá, eina leiðin að flýja... endalaust. Við höfum hóp af fólki, samansafn af ólíkum persónum sem bregðast mismunandi við erfiðum aðstæðum og við fylgjumst með gríðarlegum hremmingum þeirra og kaldhæðnum húmor í bland og reynum að finna út fyrir fram hver lifir öll ósköpin af og hver ekki. Þannig er þessi dæmigerða formúla að góðum (bandarískum) hryllingsmyndum. Það er gaman að því að hópurinn er látinn safnast saman í verslunarmiðstöð þar sem þau hafa ekki aðeins tíma til að efla varnir sínar, heldur einnig að kynnast. Hér er líka fín og fjölbreytt tónlist sem er vel notuð til að skapa rétta stemningu. Myndataka, klipping og leikur eru auk þess til fyrirmyndar. Sarah Polley (Sarah í The Road to Avonlea-þáttunum, ef einhver man eftir þeim) er mjög góð og hinir líka, en maður kannast (mismunandi mikið þó) við flest andlitin í leikarahópnum. Myndin er nokkuð eftirminnileg og mæli ég hiklaust með henni fyrir aðdáendur góðra hryllingsmynda, og þá verður helst að sjá hana í bíó. Það borgar sig að sitja aðeins eftir að kreditlistarnir byrja að rúlla, því þá koma athyglisverðar glefsur og myndin endar í raun ekki fyrr en þá. Maður myndar hins vegar ekki mjög sterk tengsl við persónurnar (eins og til dæmis í 28 Days Later) og það dregur hana svolítið niður, en að mestu leyti er Dawn of the Dead fyrirtaks skemmtun.

Myndir eins og Dawn of the Dead gefa sig ekki út fyrir að vera neitt annað en þær eru, þ.e. skemmtun frá upphafi til enda. Myndin tekur sig aldrei alvarlega og það er klárt mál að leikararnir hafa skemmt sér vel við gerð þessarar myndar. Í stuttu máli fjallar myndin um nokkra einstaklinga sem hafa lifað af vírus sem breytir fólki í lifandi/dauða einstaklinga - uppvakninga. Þessir einstaklingar leita skjóls í verslunarmiðstöð og geta ekki gert neitt annað en beðið þess sem verða vill. Uppvakningarnir umkringja húsið og það er bara tímaspursmál hvenær þeir komast inn. Við kynnumst hörkutólinu Kenneth (Ving Rhames), Önu (Sarah Polley), Michael (Jake Weber) og fleiri hræddum og umkomulausum einstaklingum. Spennan magnast með hverjum deginum. Dawn of the Dead inniheldur allt sem prýða þarf góða hryllingsmynd - spennu, hasar, húmor og nóg af blóði. Myndatakan og tónlistin er frábær og leikararnir standa sig með prýði. Dawn of the Dead er svalasta myndin sem er í kvikmyndahúsum í dag. Pottþétt skemmtun, fyrir þá sem eru fyrir myndar af þessu tagi. Góða skemmtun.